فیلجان پنجم: تنها جایی که می توانم تنها باشم

روزهایی را به خاطر دارم که برای من نوشتن ِساده و به دور از هرگونه قریحه ای که یادآور حرفه ای بودن باشد، بهانه و عملی تسلی بخش بود، اما همین عادت این سالها برای من سخت شده. یادم رفته است که در یادداشت های روزانه بیشتر امر نوشتن مهم است تا خود نوشته. به راستی من چرا نمی 1 بنویسم؟ می دانم 1'>تنها کاری که مستقلا می توانم انجام دهم همین است اما انگار فراموش کرده ام. به همین خاطر دوباره می خواهم بنویسم. به نوشتن نیاز دارم تا از عدم اعتماد به نفس ها و تزلزل های گاه و بیگاهم فرار کنم. بنویسم از فیل بودنم از اینکه خیلی ها از من خوششان نمی آید و بدتر اینکه اغلب خودم هم از خودم بیزارم. تنها نوشتن است که توامان می تواند آرامم کند و خشمگین نشانم دهد. دلم گرفته است و کلمات بی آنکه بدانند تنها ابزار مفید و کم استهلاک اطرافم هستند. دلم گرفته است و تنها 1 که می توانم تنها 1 همین جاست.

برچسبها: تنهایی, نوشتن

+ نوشته شده در  ۱۴۰۱/۱۰/۰۱ساعت   توسط فیل  |